Niepodległość
Czynniki te zaważyły więc na spadku poparcia dla Rządu Tymczasowego. Coraz większą władzę zyskiwała Petersburska Rada Delegatów Robotniczych, a wraz z nią - Rady w ogóle. Jako, że bolszewicy również otrzymywali coraz większe poparcie od ludności, to zajmowali coraz więcej miejsc w rzeczonych Radach, tym samym zyskując coraz większy wpływ na losy państwa. Niebagatelnym czynnikiem dokonującym destrukcji państwa rosyjskiego były też mniejszości narodowe, które - wobec oczywistego kryzysu wewnętrznego Moskwy - zaczęły domagać się coraz większej autonomii, a w niektórych przypadkach - że wystarczy wspomnieć Polskę i Finlandię - wręcz niepodległości. Rząd Tymczasowy i tego problemu nie potrafił rozwiązać, nie zamierzał nikomu dawać autonomii. Przeliczył się jednak w możliwościach represyjnych własnego państwa, co wspaniale obrazuje wojna polsko-bolszewicka zakończona zwycięstwem Lachów. Kryzysy polityczne po lutowej rewolucji następowały ciągle. Pierwszy naprawdę poważny miał miejsce już w kwietniu, kiedy to minister spraw zagranicznych, Miliukow, wystosował do wszystkich rządów ententy notę z zapewnieniem, że Rosja będzie walczyć przeciwko Niemcom aż do ostatecznego zwycięstwa.