Kryzysy
Nota ta przedostała się bardzo szybko do prasy. Wywołało to falę nielada oburzenia wśród całego społeczeństwa, które stanowczo - jak już wspominałem - domagało się natychmiastowego zakończenia działań militarnych i zajęcia się reformami wewnętrznymi. Na ulice wszystkich niemal większych miast Rosji wyszli ludzie - i to nie tylko robotnicy. Ogromna presja społeczna sprawiła, że Miliukow podał się do dymisji, a wraz z nim minister obrony narodowej, Guczkow. W takiej sytuacji przed rządem stanął mus powołania nowego gabinetu. Ministerstwo obrony narodowej dostało się Kiereńskiemu, człowiekowi dotychczas i tak już bardzo wpływowemu. Kiereński okazał się, niestety, złym wyborem. Już w czerwcu rozpoczął szeroko zakrojoną akcję ofensywną, ktora po zaledwie kilku zwycięstwach nad Niemcami przyniosła Rosjanom garść potężnych klęsk militarnych. Kiereński sądził, że taka wielka kampania ofensywna zjednoczy naród, doprowadzi to złagodzenia napięć wewnętrznych. Nieudolność z jaką całą akcję przeprowadził zdecydowanie zniweczyła jego zamiary i wywołała raczej odwrotne skutki. Kampania ta jednak przyniosła Kiereńskiemu osobisty sukces - został bowiem premierem, a to na skutek buntu żołnierzy w Piotrogrodzie, który udało mu się stłumić.